De snelst groeiende

'Is dit geen overdreven reactie?', vraagt Boy Sibbellink aan Paul Toxopeus. Toxopeus, de student-acteur die vandaag met een idiote pruik, een onmodieus bruin pak en een bespottelijk grote bril een verstrooide professor had moeten uitbeelden, zit bovenop Boy. Zijn handen knijpen Boys keel dicht.

'Ik vind van niet', zegt Toxopeus. 'Dit lucht enorm op. Ik ben die vervelende scholieren zoals jij meer dan zat.'

Toen Boy met zijn klasgenootjes in de bus op de A15 reed, vermoedde hij al dat het een enerverende dag zou worden. Arnheim, stond er op de bordjes. En Wageningen was, vertelden ze hem, een voorstadje van Arnheim.

'We gaan helemaal niet naar een scholierenconferentie', had hij rondgebazuind. 'Ze deporteren ons naar Duitsland.'

Kwam het door de baldadige stemming van een opgelegd dagje uit? Of was het de wodka, die hij had meegepikt uit een workshop? In ieder geval, toen hij aan het einde van de dag een merkwaardige man had zien rondlopen met een pruik, een bruin pak en een belachelijk grote bril, had Boy in een reflex gehandeld. En nu lag hij hier, met een alsmaar roder hoofd, naast zijn zippo en een verschroeide pruik.

'Vergeet je niet dat jullie ons hard nodig hebben?', piept Boy. 'Jullie hebben al zo weinig studenten. Als je dan ook VWO-ers gaat wurgen, dan wordt het rustig in Wageningen.'

'Wageningen doet het de laatste maanden opmerkelijk goed in de peilingen', zegt Toxopeus. 'We zijn de snelst groeiende universiteit van Nederland. We hebben je niet nodig.'

Een uitstekend moment om de politie te bellen, vindt Boy, en klikt zijn Nokia open.

Buiten bereik, zegt het ding.

Arme Boy. Maar als je vlak bij Arnheim bent, dan kun je dat verwachten.

27.03.2003