WillemKoert.nl

Over mij | Artikelen | Blogs | Contact

m e e s t - r e c e n t

En ik dan? (18.02.2010)
Standje drie (10.02.2010)
In de steek gelaten (27.01.2010)
Blij dat ik wegga (14.01.2010)
Wat doet Tijs nu? (11.01.2010)
Wij gaan een eindje vliegen (23.12.2009)
No problemo (09.12.2009)
Zo ga je niet met vrouwen om (02.12.2009)
Ik ben bang dat u gelijk heeft (27.11.2009)
Zo'n kans (19.11.2009)
Onzin, natuurlijk (31.10.2009)
Ik dwing respect af (21.10.2009)
Dat zeggen ze (07.10.2009)
Dat hoort bij Martins functie (01.10.2009)
Niet zo brutaal (23.09.2009)
Grapjas (17.09.2009)
Wat schrijven ze? (09.09.2009)
Nog fantastischer (02.09.2009)
Voor het oprapen (27.08.2009)
Prima donnamentaliteit (20.08.2009)
Weer geen kollum (16.07.2009)
Geen kollum (08.07.2009)
Goed fatsoen (01.07.2009)
Tijs is gewoon eerlijk (25.06.2009)
Borst vooruit, man (18.06.2009)
Wil je ergens heen? (10.06.2009)
Maar gelukkig is daar Aalt (03.06.2009)
Dos van de dertien (27.05.2009)
Ho even (20.05.2009)
Eén woord, Versluis (14.05.2009)
En netjes dat het hier is (07.05.2009)
Je ziet ze niet elke dag (29.04.2009)
Haring roept maar wat (22.04.2009)
Kroelieboelie (15.04.2009)
Dichter bij de muziek (08.04.2009)
Waarom wij vrolijk doorgaan (01.04.2009)
Een, ehm, zekere consolidatie (25.03.2009)
Wij zijn vrienden (18.03.2009)
Heel, heel gevoelig (11.03.2009)
Je kijkt dwars door me heen (04.03.2009)
Is dat niet goed? (25.02.2009)
Dat ben ik (18.02.2009)
Heerlijke vrouw (11.02.2009)
Ze blazen Zodiac op (04.02.2009)
De week van de RvB (28.01.2009)
Alles draait (21.01.2009)
Nervus vagus (14.01.2009)
WUR-wolf (07.01.2009)
Harde knip (00.01.2009)
[Jaar 6 | 2008]
[Jaar 5 | 2007]
[Jaar 4 | 2006]
[Jaar 3 | 2005]
[Jaar 2 | 2004]
[Jaar 1 | 2003]
[Jaar 0 | 2002]

Standje drie

'Alles hebben we geprobeerd', exclameert Aalt Dijkhuizen.

'Echt alles', valt Martin Kropff de machtige bestuurder bij.

'We hebben ambtelijke praatgroepen in het leven geroepen', vervolgt Dijkhuizen. 'We hebben regels uitgevaardigd. We hebben de druk opgevoerd. We hebben het gezegd in onze redevoeringen en in onze interviews. Vraag het maar aan Martin hier. Martin? Wat zeggen wij altijd?'

'Dat wij een top-universiteit zijn, Aalt', gehoorzaamt de rector magnificus. 'Dat Wageningen de allerbeste wetenschappers van de hele wereld heeft.'

'Zo is het. En nou moeten jullie eens raden wat het effect van al onze inspanningen is.' De kin opgeheven en het rijzweepje onder zijn arm kijkt de leider der leiders om zich heen. Het is kil in de catacomben van het Bestuurscentrum. En stil. Geen van de tientallen wetenschappers die hier zijn verzameld durft een woord te spreken. Allen zijn nog jong, ergens tussen de 32 en 48, maar in het onbarmhartige schijnsel van de TL-balken zien hun gezichten er ouder uit.

'Laat ik het zo formuleren', buldert Dijkhuizen. 'Hoeveel Vici-beurzen hebben wij de afgelopen vier jaar van de NWO mogen ontvangen?'

Het enige antwoord dat de grote roerganger krijgt is de nagalm van zijn eigen stem.

'Nou?', valt Kropff Dijkhuizen bij. 'Wat denken jullie?'

'Geen één, dames en heren wetenschappers', sneert Dijkhuizen. 'Wageningen is weer eens de risee van de Nederlandse universiteiten.'

'Dat betekent dat ze ons uitlachen', verduidelijkt Kropff.

'De wetenschappers die mijzelf en Martin hier verblijden met prijzen, prestigieuze beurzen en onderscheidingen zijn de vijftigers en zestigers', vervolgt Kropff. 'Maar de jongere generatie speelt niks klaar. Ondanks alle zorg die wij aan jullie besteden zijn jullie nog steeds te lui en te slap om creatief te zijn. Ondanks de welwillende inspanningen van jullie superieuren is jullie mentaliteit nog steeds die van de kudde. Hier in Wageningen is de provinciale middelmatigheid nog immer troef. Martin?'

'Jawel, mijn leider', salueert Kropff. De rector klakt de hakken van zijn laarzen klakken tegen elkaar en brengt zijn rechter wijsvinger in de WUR-groet naar zijn voorhoofd.

'Wat voor wetenschappers willen wij, Martin?'

'Wetenschappers met een jonge-honden-mentaliteit', antwoordt Kropff luidkeels. 'Ongebonden creatieve geesten, die spontaan het ene geweldige idee na het andere krijgen.'

'Exact, Martin. En hoe gaan wij er nu voor zorgen dat deze wetenschappers ongebonden en creatief worden?'

'Discipline!', loeit Kropff. 'Training! Boot-camp! Push-ups! Leuzen roepen. Groepsgewijs marcheren met alle neuzen dezelfde kant op! Net zolang totdat iedereen hier jong, wild, creatief en ongebonden is. Eerder vertrekt hier niemand.'

'En wat doen wij met lastpakken met een neus die de verkeerde kant op staat?'

'We stoppen hun handjes in het tosti-apparaat', antwoordt Kropff.

'Precies', zegt Dijkhuizen grimmig. De leider der leiders wijst met zijn zweepje een niet opvallend lange doch fier gekuifde wetenschapper aan. 'Hebben wij dat gehoord, meneer de wetenschapper?'

Patrick Jansen - want hij is het, lezers - knikt bevestigend.

'Ik versta ons niet', zegt Dijkhuizen verstoord.

'Jawel', zegt Jansen.

'Het weke stemmetje waaruit zo weinig originaliteit spreekt', observeert Dijkhuizen afkeurend. 'De door lavalampen en kleurentelevisie vertroebelde blik, onmachtig precies datgene te zien wat niemand opvalt. Verziekt door de decadente muziek van de BeeGees. Verweekt door het rijden op een brommer. Hier hebben we dus zo'n onderzoeker van de verloren generatie.'

Kropff schuifelt naar de leider der leiders toe. 'Dit is Patrick Jansen', fluistert Kropff. 'Won in...'

'Toch niet de mispunt Patrick Jansen die publiekelijk heeft verkondigd dat hij het vertikt om Wageningen Universiteit in het vervolg Wageningen University te noemen?'

'Die Patrick Jansen', zegt Kropff zachtjes. 'Tevens winnaar van de...'

'Handjes in de tostimachine!', buldert Dijkhuizen. 'Standje drie!'

'Patrick won in 2007 een Vidi-beurs', zegt Kropff. 'De opstap van een Vici-beurs. Patrick is misschien de beste kans die wij hebben om een Vici-beurs weg te kapen. Het is wellicht onverstandig om tegen Patrick...'

'De scheidslijn tussen productief-kritisch en ordinair-zeikerig is dun', zegt Dijkhuizen bitter.

10.02.2010