WillemKoert.nl

Over mij | Artikelen | Blogs | Contact

m e e s t - r e c e n t

En ik dan? (18.02.2010)
Standje drie (10.02.2010)
In de steek gelaten (27.01.2010)
Blij dat ik wegga (14.01.2010)
Wat doet Tijs nu? (11.01.2010)
Wij gaan een eindje vliegen (23.12.2009)
No problemo (09.12.2009)
Zo ga je niet met vrouwen om (02.12.2009)
Ik ben bang dat u gelijk heeft (27.11.2009)
Zo'n kans (19.11.2009)
Onzin, natuurlijk (31.10.2009)
Ik dwing respect af (21.10.2009)
Dat zeggen ze (07.10.2009)
Dat hoort bij Martins functie (01.10.2009)
Niet zo brutaal (23.09.2009)
Grapjas (17.09.2009)
Wat schrijven ze? (09.09.2009)
Nog fantastischer (02.09.2009)
Voor het oprapen (27.08.2009)
Prima donnamentaliteit (20.08.2009)
Weer geen kollum (16.07.2009)
Geen kollum (08.07.2009)
Goed fatsoen (01.07.2009)
Tijs is gewoon eerlijk (25.06.2009)
Borst vooruit, man (18.06.2009)
Wil je ergens heen? (10.06.2009)
Maar gelukkig is daar Aalt (03.06.2009)
Dos van de dertien (27.05.2009)
Ho even (20.05.2009)
Eén woord, Versluis (14.05.2009)
En netjes dat het hier is (07.05.2009)
Je ziet ze niet elke dag (29.04.2009)
Haring roept maar wat (22.04.2009)
Kroelieboelie (15.04.2009)
Dichter bij de muziek (08.04.2009)
Waarom wij vrolijk doorgaan (01.04.2009)
Een, ehm, zekere consolidatie (25.03.2009)
Wij zijn vrienden (18.03.2009)
Heel, heel gevoelig (11.03.2009)
Je kijkt dwars door me heen (04.03.2009)
Is dat niet goed? (25.02.2009)
Dat ben ik (18.02.2009)
Heerlijke vrouw (11.02.2009)
Ze blazen Zodiac op (04.02.2009)
De week van de RvB (28.01.2009)
Alles draait (21.01.2009)
Nervus vagus (14.01.2009)
WUR-wolf (07.01.2009)
Harde knip (00.01.2009)
[Jaar 6 | 2008]
[Jaar 5 | 2007]
[Jaar 4 | 2006]
[Jaar 3 | 2005]
[Jaar 2 | 2004]
[Jaar 1 | 2003]
[Jaar 0 | 2002]

Maar gelukkig is daar Aalt

Aalt Dijkhuizen kijkt verslagen naar de grond. Tijs Breukink heeft zijn hand in zijn jaszak gestoken en probeert het aantal paperclips te tellen dat daarin is verzeild geraakt. Vanochtend waren het er nog zeventien.

'Ik kan het niet mooier maken', zegt Gerda Verburg. 'Volgend jaar begint het feest.'

'Forse bezuinigingen', zucht Dijkhuizen. 'Tien procent minder.'

'Zoiets', zegt Verburg. 'Maar het kan ook vijftien procent zijn.'

'Dat worden ontslagen', voorspelt Dijkhuizen.

'Kom kom', zegt Verburg. 'Niet zo somber.'

'Er blijft niets van DLO over als dat zo doorgaat', moppert Dijkhuizen.

'Och Aalt', zegt Verburg vrolijk. 'Je verdient meer dan ik. Dan kun je toch zeker wel tegen een stootje? Zo'n topmanager als jij zie ziet zo'n bezuiniging toch als een uitdaging? Als een kans om je vaardigheden als bestuurder te etaleren?'

Even knippert Dijkhuizen met zijn ogen. 'We zouden natuurlijk met een nieuwe reorganisatie kunnen komen', denkt de leider der leiders hardop. 'Zodat we ongemerkt wat units kunnen opheffen.'

'Zo ken ik je weer', zegt Verburg.

'Het wordt zwaar weer', zegt Dijkhuizen dromerig. 'De organisatie is in rep en roer. Mensen verliezen hun baan. Paniek in de tent. Maar gelukkig is daar Aalt Dijkhuizen. Een kerel uit één stuk.'

'Hieper-de-piep-hoera', zegt Verburg. 'Wageningen is gered.'

'We gaan een communicatietraject opstellen', denkt Dijkhuizen verder. 'Waarmee we laten zien dat de crisis ook aan de hoogste echelons van het management niet onopgemerkt voorbijgaat.'

Verschrikt kijkt Breukink op.

'We kunnen met acties laten zien dat ook wij de schouders eronder zetten', vervolgt Dijkhuizen. 'We halveren het ondersteunend personeel in de catering en we gaan zelf saucijzen verkopen.'

'Dat is nou net iets voor Martin', zegt Breukink. 'Die vindt zoiets vreselijk lollig.'

'We gaan laten zien dat we op zoek gaan naar nieuwe markten', zegt Dijkhuizen. 'Tijs hier kan bijles statistiek geven aan studenten.'

'Lijkt me ontzettend leuk', zegt Breukink met een vies gezicht. 'Maar weet je wel hoe goed Martin is met kinderen? Die man is een natuurtalent.'

'Jij toch ook?', vraagt Dijkhuizen.

'Of we kunnen Martin natuurlijk ook in een clownspak op bezoek laten gaan bij iedereen die eruit vliegt', probeert Breukink. 'Als een soort cliniclown. Om de mensen op te beuren.'

Weifelend schudt Dijkhuizen zijn hoofd. 'Da's weer too much, Tijs.'

'Kijk toch eens', zegt de bewindsvrouw. 'Zoals jullie dit aanpakken. Wat een moordkerels zijn jullie toch.'

'Ach', zegt Dijkhuizen verlegen.

'Nee echt', vindt Verburg. 'Als jullie het zwaar voor de kiezen krijgen, zijn jullie op je best.'

'Dat is wel een beetje waar', zegt Dijkhuizen.

16.03.2006