Dreamteam

'Wij wisten nog hoe je een krant moet maken', zegt Simon Vink weemoedig. De woordvoerder van de Raad van Bestuur en de gewezen hoofdredacteur van het Weekblad voor Wageningen UR brengt zijn jeneverglas naar zijn mond. Het is de vijftigste verjaardag van Poke Lel, die plusminus in dezelfde tijd dat Vink er de scepter over zwaaide, venijnige columns in het weekblad schreef.

'We legden de bestuurders het vuur aan de schenen', zegt Lel.

'Ze waren doodsbang voor ons', beaamt Vink. 'Als we uitkwamen meldden ze zich spontaan ziek.'

'We deden het stukken beter dan het stelletje castraten dat er nu zit', zegt Lel bitter. 'Als hondjes lopen ze achter de bestuurders aan. En kritiek hebben ho maar.'

'Puddingkarakters zijn het', zegt Vink. 'Slampampers die de jaren zeventig niet hebben meegemaakt. Slikken alles voor zoete koek.'

'Misschien is het de tijdgeest', filosofeert Lel. 'Dat weke. Dat meegevende. Dat niet durven.'

'Vroeger was alles beter', zegt Vink.

'De pilsjes kostten nog een kwartje', weet Lel.

'En elk jaar had je elfstedentocht', zegt Vink.

'Leefde de oude Drees nog maar', zegt Lel. 'Die had er wel wat op geweten.' Zijn ooghoeken worden een weinig vochtig.

'De oude Drees had die slapjanussen van de redactie eigenhandig hun kantoor uitgesleurd', zegt Vink. 'Die had gezegd: zulke schijters als jullie mogen geen krant maken. Jullie zijn het niet waard. Vanaf nu wordt de krant gemaakt door journalisten die nog wel ballen hebben.' De woordvoerder pauzeert even om een sigaar op te steken.

'Nou?', vraagt Lel ongeduldig. 'Wie? Wie?'

14.11.2002