WillemKoert.nl

Over mij | Artikelen | Blogs | Contact

m e e s t - r e c e n t

En ik dan? (18.02.2010)
Standje drie (10.02.2010)
In de steek gelaten (27.01.2010)
Blij dat ik wegga (14.01.2010)
Wat doet Tijs nu? (11.01.2010)
Wij gaan een eindje vliegen (23.12.2009)
No problemo (09.12.2009)
Zo ga je niet met vrouwen om (02.12.2009)
Ik ben bang dat u gelijk heeft (27.11.2009)
Zo'n kans (19.11.2009)
Onzin, natuurlijk (31.10.2009)
Ik dwing respect af (21.10.2009)
Dat zeggen ze (07.10.2009)
Dat hoort bij Martins functie (01.10.2009)
Niet zo brutaal (23.09.2009)
Grapjas (17.09.2009)
Wat schrijven ze? (09.09.2009)
Nog fantastischer (02.09.2009)
Voor het oprapen (27.08.2009)
Prima donnamentaliteit (20.08.2009)
Weer geen kollum (16.07.2009)
Geen kollum (08.07.2009)
Goed fatsoen (01.07.2009)
Tijs is gewoon eerlijk (25.06.2009)
Borst vooruit, man (18.06.2009)
Wil je ergens heen? (10.06.2009)
Maar gelukkig is daar Aalt (03.06.2009)
Dos van de dertien (27.05.2009)
Ho even (20.05.2009)
Eén woord, Versluis (14.05.2009)
En netjes dat het hier is (07.05.2009)
Je ziet ze niet elke dag (29.04.2009)
Haring roept maar wat (22.04.2009)
Kroelieboelie (15.04.2009)
Dichter bij de muziek (08.04.2009)
Waarom wij vrolijk doorgaan (01.04.2009)
Een, ehm, zekere consolidatie (25.03.2009)
Wij zijn vrienden (18.03.2009)
Heel, heel gevoelig (11.03.2009)
Je kijkt dwars door me heen (04.03.2009)
Is dat niet goed? (25.02.2009)
Dat ben ik (18.02.2009)
Heerlijke vrouw (11.02.2009)
Ze blazen Zodiac op (04.02.2009)
De week van de RvB (28.01.2009)
Alles draait (21.01.2009)
Nervus vagus (14.01.2009)
WUR-wolf (07.01.2009)
Harde knip (00.01.2009)
[Jaar 6 | 2008]
[Jaar 5 | 2007]
[Jaar 4 | 2006]
[Jaar 3 | 2005]
[Jaar 2 | 2004]
[Jaar 1 | 2003]
[Jaar 0 | 2002]

Wij gaan een eindje vliegen


1

'Wat zullen we nou krijgen?', moppert Aalt Dijkhuizen van achter zijn bureau. 'Ik dacht dat we jou hier nooit meer zouden zien.'

'Zeg nooit nooit', zegt Bert Speelman olijk. De nog immer op handen gedragen ex-rector van Wageningen Universiteit gaat zitten op de rand van Dijkhuizens werktafel. Hoewel het bijna kerstmis is, is Dijkhuizen nog aan het werk. Een draagbare radio voorziet de bestuurder van achtergrondmuziek.

'Wil je meer geld?', vraagt Dijkhuizen argwanend. 'Was je gouden handdruk niet genoeg? Je krijgt niks meer.' Berispend kijkt de leider der leiders de ex-rector aan.

Speelman schraapt zijn keel. 'Ik ben hier uit hoofde van mijn nieuwe functie', zegt hij.

'Dan krijg je ook niks. Maakt niet uit of je voor het milieu komt, de arme kindertjes of een nieuwe golfbaan.'

'Ik ben tegenwoordig werkzaam als Geest van het Kerstfeest van Gisteren, Aalt. En omdat jij een hardvochtig manager bent, en het bijna kerstfeest is, dacht ik...'

Dijkhuizen zoekt zuchtend in zijn mobiel het nummer van de portier. 'Volkomen kierewiet', mompelt de grote roerganger. 'Demente mensen maken me altijd zo verschrikkelijk triest.'

Dan knipt de Geest van het Kerstfeest van Gisteren met zijn vingers.


2

'Dit lijkt de kantine van De Leeuwenborch wel', zegt Dijkhuizen. 'Zoals die er vroeger uitzag.' Dijkhuizen wrijft in zijn handen en kijkt vergenoegd om zich heen. 'Ik heb zulke mooie herinneringen aan deze plek.'

'Dit is de kantine van De Leeuwenborch zoals die er vroeger uitzag', zegt Speelman.

'Wat is het hier gezellig', zegt Dijkhuizen. 'Met die kerstboom in de hoek. En die kaarsjes.'

'Vroeger was Wageningen Universiteit nog een plek waar mensen zich thuis voelden', zegt Speelman. 'Dat was voordat jij de organisatie genadeloos op de schop nam.'

'En al die lachende mensen. Waar komen die vandaan?'

'Deze mensen werken hier, Aalt. Iedereen heeft het hier naar z'n zin. Behalve dan die onzekere jongelieden in dat hoekje daar, met die angstige blik in hun ogen.'

Dijkhuizen volgt de blik van de Geest van het Kerstfeest van Gisteren.

'Komen ze je niet bekend voor?', vraagt Speelman.

'Verhip...', zegt de bestuurder langzaam.

'Het zijn jouw aio's, Aalt. Van toen je nog hoogleraar was.'

Dijkhuizen spert zijn ogen open. 'Maar waarom kijken ze zo benauwd?'

'Ze worden onder druk gezet, Aalt. Ze hebben maar vijftien minuten de tijd om te eten, en daarna moeten ze weer naar boven om te werken. Bovendien mogen ze alleen met elkaar praten, en niet met mensen van andere groepen. Want stel je toch eens voor dat ze vertrouwelijke informatie loslaten.'

'Bespottelijk!', briest Dijkhuizen. 'Welke dictator doet dit mijn hardwerkende aio's aan? Vertel op, Bert! Wie is het? Ik doe hem wat.'

Speelman wijst Dijkhuizen op een kalende man die in de deuropening de aio's bespioneert. Het duurt enkele ogenblikken voordat Dijkhuizen zichzelf herkent.

'Nou weet ik weer waarom ik jou heb laten vervangen door Kropff', zegt de leider der leiders bitter.

Speelman antwoordt niet. Waar de nog altijd populaire ex-rector stond, daar staat nu, omhuld in een krans van licht, Rudy Rabbinge.

'Ik ben het maar', zegt de Geest van het Kerstfeest van Vandaag.

Dijkhuizen knippert met z'n ogen.

'Wij gaan een eindje vliegen', zegt Rabbinge.


3

'Het uitzicht is hier fantastisch', klappertandt Dijkhuizen.

De leider der leiders zweeft in de lucht voor een willekeurig raam van de flat aan de Bornsesteeg. Hij hangt ongemakkelijk in zijn colbert. Rudy Rabbinge heeft de kraag van Dijkhuizens jasje beet als het nekvel van een jong poesje.

'Ik heb nooit geweten dat je kon vliegen', zegt Dijkhuizen.

Bevreemd trekt Rabbinge een wenkbrauw op. 'Natuurlijk kan ik vliegen', zegt de formidabele alleskunner. 'Van de man die in een middag het wereldvoedselvraagstuk oplost had je zoiets kunnen verwachten. Ik kan ook over water lopen.'

'Zet je me nou weer neer?'

'Eerst moet je door dat raam naar binnen kijken', zegt Rabbinge. 'Vertel eens wat je ziet.'

'Ik zie een donkergekleurde medemens zitten snotteren achter zijn PC', zegt Dijkhuizen afkeurend. 'Meneer is kennelijk overmand door emotie, en daardoor niet langer productief. Jammer, jammer.'

'Natuurlijk werkt deze meneer niet', zegt Rabbinge. 'Het is vandaag 25 december. Vandaag vieren we het belangrijkste feest van onze beschaving. In het meest donkere seizoen, als de natuur tot stilstand dreigt te komen en we worden omringd door duisternis, vieren we de terugkeer van het licht.'

'Onzin', zegt Dijkhuizen. 'In de universitaire wereld bestaat er niet zoiets als kerstfeest. Vraag het maar aan onze voorlichter, Simon Vink. Binnen de universiteit hebben we het over een roostervrije periode, die toevallig samenvalt met het tijdstip dat sommige mensen kerstfeest vieren. Maar die roostervrije periode kunnen we zo kort of lang maken als we zelf willen. Dit jaar hebben we de roostervrije periode rond de kerst gehalveerd.'

'Daarom kan deze meneer nu niet naar huis en zijn gezin', zegt Rabbinge. 'Terwijl de rest van de wereld het feest van de hoop viert, zit hij vast in een koude en harteloze provinciestad.'

'Provinciestad?', protesteert Dijkhuizen. 'Wageningen is een wereldstad.'

'Nu zal ik je neerzetten', zegt Rabbinge vriendelijk.

Dijkhuizen voelt dat hij valt.


4

'Dit is mijn werkkamer', zegt Dijkhuizen. 'In mijn eigen huis. Ik ben niet te pletter gevallen.' Opgelucht beroeren de vingers van de grote roerganger het blad van zijn bureau.

'Je mag hier wel eens opruim'n', hoort Dijkhuizen achter zich.

'Die stem...', fluistert Dijkhuizen. 'Dat is...'

'De Geest van het Kerstfeest van Morg'n', zegt Ruud Huirne. 'Aangenaam. Het is een puinhoop hier.'

Dijkhuizen kijkt rond. Het is waar. Op bordjes liggen beschimmelde boterhammen. De grond ligt bezaaid met kranten, tijdschriften en brieven. Dijkhuizen raapt een vergeelde Intermediair op. Juni 2010. Met viltstift zijn een aantal vacatures omcirkeld.

'Sinds je laatste termijn is afgelopen slijt je hier je dagen', zegt Huirne. 'Het was achteraf toch niet zo'n goed idee van de Raad van Toezicht om jou de rapportages te laten lezen waarin je naaste medewerkers en de medezeggenschapsorganen vertelden wat ze nou echt van je vonden. Je bent de klap nooit te boven gekomen.'

'Ik geloof je niet', vindt Dijkhuizen.

'Je hebt geprobeerd elders een baan te vinden, maar nergens wilden ze je nog hebben. Je reputatie was je vooruitgesneld.'

'Ruud, je kletst. Wat is er mis met mijn reputatie? Welke organisatie wil er nou niet zo'n krachtige topmanager als ondergetekende?'

Huirne kijkt naar de stapel afwijzingen naast de werktafel van de gewezen leider der leiders. 'Je zou versteld staan', zegt de directeur van de best functionerende kenniseenheid van Wageningen UR zachtjes.

'Het zal heus wel meevallen', zegt Dijkhuizen. De leider der leiders bukt zich, en raapt een Volkskrant van februari 2012 van de grond. 'Hier: Mediagroep zoekt bestuurder. Mooie functie.'

'Vergeet het maar', zegt Huirne.

'Let goed op, Namaakgeest van de Toekomst', zegt Dijkhuizen. 'Hou je snater en leer hiervan.'

Dijkhuizen gaat zitten, grijpt de telefoon en belt een nummer.

'Wageningen UR', klinkt een diepe stem. 'Afdeling Communications. Met Simon Vink.'

'Aalt hier', zegt Dijkhuizen. 'Simon, ik wil dat je wat voor me doet. Ik ga solliciteren en wil een overtuigende brief hebben. Waarin duidelijk staat dat ik een man met visie ben, en dat ik een bloeiend Wagen...'

'U spreekt natuurlijk niet met de echte Simon Vink', onderbreekt Vink. 'Maar met mijn automatische telefoonbeantwoorder. Ik kan u helaas niet te woord staan. Een prettige dag nog.'

Een droge klik vertelt dat het gesprek is afgebroken.

De eens zo grote roerganger blijft roerloos zitten. Hij begrijpt wat de Geest van het Kerstfeest van Morgen hem wil laten zien. 'Dus zo somber ziet de toekomst er voor me uit', fluistert Dijkhuizen. 'Zo troosteloos is mijn lot. Zelfs Simon Vink is niet meer bereid om voor me te liegen.'

Dijkhuizen legt zijn hoofd op zijn onderarm en sluit zijn ogen. 'Ik ben zo verschrikkelijk moe', stamelt hij.


5

Dijkhuizen opent zijn ogen. Het duurt even voordat zijn hersenen het zich realiseren, maar hij bevindt zich weer in zijn werkkamer op de derde verdieping van het Bestuurscentrum. Dijkhuizen kijkt rechtsonder op het scherm van zijn PC.

'Donderdag 24 december', fluistert Dijkhuizen. 'De dag voor kerstmis.'

De leider der leiders wrijft in zijn ogen. 'Ik begrijp het', zegt Dijkhuizen hardop. 'De geesten van het kerstfeest geven me nog een kans.'

Dijkhuizen gaat rechtop zitten. 'Ik kan veranderen', zegt hij vastbesloten. 'En ik begin er meteen mee.'

Dijkhuizen klikt zijn mailprogramma open. 'Beste Patrick Jansen', tikt hij. 'Een paar weken geleden schreef je in Resource een ingezonden stuk over het afschaffen van de term Wageningen Universiteit. Je peinsde er niet over om de nieuwe naam Wageningen University te gaan gebruiken. Ik heb je toen een intimiderende brief geschreven, waarin ik je verzocht om in het vervolg je mond te houden. En als je dan werkelijk zoveel moeite had met mijn beslissingen, schreef ik, dan moest je maar bij een andere organisatie gaan werken.'

Dijkhuizen kijkt over het scherm heen. Hij is licht in zijn hoofd, op een prettige manier. 'Ik heb daar spijt van', vervolgt hij. 'Ik had dit nooit moeten doen. Kritische mensen als jij wijzen ons op onze fouten en houden ons bij de les, en doen dat ook als jullie je daarmee in de vingers snijden. We zouden jullie waardering moeten geven - maar in plaats daarvan gaf ik je dreigementen. Ik bied daarvoor mijn verontschuldigingen aan. Ik hoop dat je ze wilt accepteren.'

Mooi opgeschreven, vindt Dijkhuizen. Maar er moet nog iets bij. Maar wat?

O ja.

'Vrolijk kerstfeest', tikt Dijkhuizen.

23.12.2009