WillemKoert.nl

Over mij | Artikelen | Blogs | Contact

m e e s t - r e c e n t

En ik dan? (18.02.2010)
Standje drie (10.02.2010)
In de steek gelaten (27.01.2010)
Blij dat ik wegga (14.01.2010)
Wat doet Tijs nu? (11.01.2010)
Wij gaan een eindje vliegen (23.12.2009)
No problemo (09.12.2009)
Zo ga je niet met vrouwen om (02.12.2009)
Ik ben bang dat u gelijk heeft (27.11.2009)
Zo'n kans (19.11.2009)
Onzin, natuurlijk (31.10.2009)
Ik dwing respect af (21.10.2009)
Dat zeggen ze (07.10.2009)
Dat hoort bij Martins functie (01.10.2009)
Niet zo brutaal (23.09.2009)
Grapjas (17.09.2009)
Wat schrijven ze? (09.09.2009)
Nog fantastischer (02.09.2009)
Voor het oprapen (27.08.2009)
Prima donnamentaliteit (20.08.2009)
Weer geen kollum (16.07.2009)
Geen kollum (08.07.2009)
Goed fatsoen (01.07.2009)
Tijs is gewoon eerlijk (25.06.2009)
Borst vooruit, man (18.06.2009)
Wil je ergens heen? (10.06.2009)
Maar gelukkig is daar Aalt (03.06.2009)
Dos van de dertien (27.05.2009)
Ho even (20.05.2009)
Eén woord, Versluis (14.05.2009)
En netjes dat het hier is (07.05.2009)
Je ziet ze niet elke dag (29.04.2009)
Haring roept maar wat (22.04.2009)
Kroelieboelie (15.04.2009)
Dichter bij de muziek (08.04.2009)
Waarom wij vrolijk doorgaan (01.04.2009)
Een, ehm, zekere consolidatie (25.03.2009)
Wij zijn vrienden (18.03.2009)
Heel, heel gevoelig (11.03.2009)
Je kijkt dwars door me heen (04.03.2009)
Is dat niet goed? (25.02.2009)
Dat ben ik (18.02.2009)
Heerlijke vrouw (11.02.2009)
Ze blazen Zodiac op (04.02.2009)
De week van de RvB (28.01.2009)
Alles draait (21.01.2009)
Nervus vagus (14.01.2009)
WUR-wolf (07.01.2009)
Harde knip (00.01.2009)
[Jaar 6 | 2008]
[Jaar 5 | 2007]
[Jaar 4 | 2006]
[Jaar 3 | 2005]
[Jaar 2 | 2004]
[Jaar 1 | 2003]
[Jaar 0 | 2002]

Een, ehm, zekere consolidatie

'Het is zo makkelijk', zegt Aalt Dijkhuizen boos. 'Het afgeven op de allerbeste managers. Ze steken ver boven het maaiveld uit. Ze staan op eenzame hoogte.'

'Soms kun je de dingen zo mooi zeggen', zegt Tijs Breukink hoofdschuddend.

De mathematische wonderjongen en de leider der leiders eten in hun welverdiende pauze een kantinebolletje. Breukink leest de strips, Dijkhuizen buigt zich over de zalmroze bladzijden van het Financieele Dagblad.

'Dan lees je hier hoe de goegemeente roept dat de top in de bankwereld z'n bonussen moet inleveren. Omdat het toevallig wat minder gaat op de beurs en omdat de belastingbetaler toevallig een paar grijpstuivers investeert. En dan denk ik: jullie weten niet hoe zwaar de verantwoordelijkheid is die deze kanjers moeten torsen. Als je dat doet, mag je toch wel een beetje bonus verdienen?'

'Ze hebben geen idee, Aalt. Ze zouden eens moeten weten wat jij doet om jouw bonus te verdienen.'

'Ik heb Wageningen weer tot bloei gebracht, Tijs. Dankzij mijn lef en visie verrijzen er prachtige nieuwe gebouwen waarin Wageningen UR gehuisvest gaat worden. Daardoor kunnen we al die honderden extra studenten herbergen die op onze grandeur afkomen.'

'Blijven de studenten weg, dan hang je', zegt Breukink. 'Dan is Wageningen failliet en roostert Verburg je levend. Alleen een bestuurder met jouw visie en testiculariteit zou de investering aandurven.'

'En dan alleen nog met een boekhouder als jou aan zijn zijde', zegt Dijkhuizen. 'Ongelofelijk waar jij geld vandaan haalt. Wat jij doet met cijfers is geen boekhouden meer, maar klassieke muziek. Jij componeert.'

'Op de leerstoelgroepen noemen ze mijn laatste grote werk Requiem', zegt Breukink.

'En natuurlijk heb ik Wageningen weer laten groeien', vervolgt Dijkhuizen. 'De studenten stromen toe, aangelokt door de frisse wind die ondergetekende door Wageningen laat waaien. In drommen melden ze zich aan. Dankzij Aalt D is Wageningen Universiteit de grootste groeier van alle Nederlandse universiteiten. Alstublieft dank u wel.'

'Hum', mompelt Breukink. Het lijkt er over op dat hij iets wil zeggen, maar de opperste boekhouder zwijgt.

'Hum?', informeert Dijkhuizen.

'Volgens de laatste vooraanmeldingscijfers is er sprake van een, ehm, zekere consolidatie van onze positie.'

'En nu in het Nederlands, por favor.'

'We staan vijf procent in de min, Aalt.'

Dijkhuizen wordt grauw om zijn neus en zijn pupillen worden kleiner. 'Ai', zegt hij. De handen van de leider der leiders grijpen naar zijn stropdas, die ineens te strak lijkt te zitten. Verwilderd kijkt Dijkhuizen om zich heen.

'Dat je deze verantwoordelijkheid aankunt', zegt Breukink bewonderend. 'Ik vind het ongelofelijk.'

25.03.2009