Deze website gebruikt cookies. Als je wilt weten wat dat zijn, en wat voor consequenties dat heeft, klik dan hier. Als je niets van die cookies moet hebben, klik dan hier.

Willem Koert.nl

Nieuw | Over mij | Contact | Blogs

Opgepoetst | 19-8-2019

Vluchteling Onder Dak

Het is koud in De Wereld. Het laatste bastion van maatschappelijk engagement in de Burgtstraat, Wageningen bezuinigt op de stookkosten, en waar niemand aanwezig is staat de verwarming uit. Op de gangen en in het trappenhuis condenseert je adem. In de kamers van de stichting Vluchteling Onder Dak is dat anders. De temperatuur maakt het dragen van een jas overbodig. Het is er opvallend netjes en bijna huiselijk. De stichting duldt geen rommel.

In de spreekkamer van Vluchteling Onder Dak werken Leonie Werkman en Agnes Kroese, beide student Internationale ontwikkeling, elke woensdagmiddag aan hun project. "We willen de vluchtelingen die we hier helpen een kerstpakket geven", zegt Leonie. "Daarom gaan we bedrijven aanschrijven of ze iets van hun eigen kerstpakketten aan ons initiatief willen afstaan."

Leonie en Agnes willen zestig Wageningse bedrijven aanschrijven en posters ophangen in studentenhuizen en winkelcentra. Werknemers die hun pakket willen afstaan of bedrijven waar pakketten overblijven kunnen hun geschenken afgeven bij Vluchteling Onder Dak, zodat Leonie en Agnes de cadeaus kunnen doorspelen naar de clienten van de stichting.

"Het zijn meestal vluchtelingen die zijn uitgeprocedeerd en op straat zijn gezet", zegt Agnes. "Ze zwerven rond, van het ene adres naar het andere. Vaak wonen ze bij kennissen, tot dat niet meer gaat en ze weer verder moeten. Er zitten trieste gevallen bij. Soms zijn mensen ziek, soms gaat het om gezinnen met twee, drie kinderen. Het is onmenselijk om die op straat te zetten."

De stichting probeert die uitgeprocedeerde vluchtelingen weer in de procedure te krijgen, en ze nogmaals een kans te geven om in Nederland te blijven. Leonie en Agnes willen dat werk ook gaan doen. Later, nu nog niet.

"We doen dit pas een maand", zegt Leonie verontschuldigend. "We zijn nog dossiers aan het bestuderen, om een indruk te krijgen van wat we zullen tegenkomen en hoe de procedures precies werken."

"Die dossiers zijn trouwens onwerkelijk", vult Agnes aan. "Je leest wat een advocaat meedeelt aan de rechter, hoe de officier daarop reageert en wat dan weer de reactie van de advocaat is. Het is net een spannend boek. Maar het gaat ondertussen wel om echte mensen."

Begrip voor de situatie van die echte mensen heeft de twee studenten ertoe aangezet de zeven man sterke stichting te versterken. "De mensen die we hier proberen te helpen willen helemaal geen vluchteling zijn", zegt Agnes. "Niemand wil met een gezin bedelen om aan de kost te komen, of van het ene adres naar het andere zwerven. Als het dan even kan, ga je terug naar je land. Dat zoveel mensen onderduiken, bewijst toch wel dat ze met geen mogelijkheid terug kunnen."

Terwijl ze enveloppen schreven of in de telefoonboeken zochten naar adressen van bedrijven voor hun kerstpakketactie - "Het is eigenlijk niet 'onze' actie", benadrukt Leonie. "Het idee was lag al klaar toen wij ons aanmeldden." - vingen de studenten genoeg stukjes menselijk leed op om zeker te weten dat ze achter het werk van de stichting staan.

"De stichting heeft een vaste clientele van ongeveer vijfentwintig vluchtelingen", zegt Agnes. "Het zijn mensen zonder vaste verblijfplaats die officieel het land uit moeten. Ze kloppen hier aan voor advies. Hier proberen we ze te helpen, en dan vooral bij het verzamelen van bewijsmateriaal. Op dat punt zijn veel zaken fout gelopen. Je hoort vaak dat mensensmokkelaars de vluchtelingen hebben gedwongen hun papieren te verbranden, zodat ze nu hun verhalen niet meer kunnen bewijzen. Soms kunnen ze zelfs niet meer bewijzen wie ze zijn."

De vrijwilligers van de stichting helpen dan met het leggen van contact met de familie in het land van herkomst. De familieleden kunnen soms papieren opsturen die de identiteit van de vluchteling bewijzen. Soms zijn mensen gevlucht omdat ze lid waren van een verboden organisatie, van een vakbond of een politieke partij, en daarom hun leven niet meer zeker waren. In dat geval helpt het om contact te zoeken met de organisatie, en te vragen of zij het verhaal van de vluchteling kunnen bevestigen.

De kans dat de stichting daarin slaagt is niet zo groot. "Minder dan tien procent", schat Maya Beek, manager en enige betaalde kracht van de stichting. "En het wordt minder. Het kabinet heeft de wetten verscherpt en de rechters zijn anders. Vroeger pasten ze de wetten nog rechtvaardig toe. Maar dat doen ze tegenwoordig niet meer. Ze zijn er op uit zo veel mogelijk vluchtelingen uit te wijzen."

Leonie en Agnes gaan verder aan hun kerstpakketactie. De brief aan de bedrijven is nog te wollig en moet opnieuw worden geformuleerd. Posters voor in de studentenhuizen en supermarkten zijn er ook nog niet. Maar er is nog tijd. "We willen na Sinterklaas met de actie beginnen", zegt Leonie. "Dan staan de mensen er pas voor open."

Weekblad voor Wageningen UR, 14 november 2002.




Gemaakt in Kladblok. WordPress is voor mietjes.