|
| |
|
| |
|
|
|
Opgepoetst | 14-9-2020
Rode druivensap als pre-workout
Je hebt Vietnamveteranen die, zodra ze een helikopter horen klapwieken, onder een tafel kruipen en zich oprollen in de foetushouding. Je hebt ook oude boksers die opspringen en hun vuisten ballen als ze een bel horen. Ik heb iets dergelijks met rode druivensap. Echt waar. Als iemand erover begint moet ik onwillekeurig knipogen. En daarnet, toen ik 'rode druivensap' intikte, toen deed ik het weer.
Mijn rode druivensaptrauma - en nou knipoog ik dus voor de tweede keer - stamt uit een duistere periode uit mijn leven waarin ik koortsachtig op zoek was naar de perfecte sportdrank voor krachtsporters.
Het moest geen goedkoop product worden dat je in de benzinepomp ziet liggen, maar iets bijzonders. Iets waarvoor mensen bereid waren een euro extra te betalen. Iets wat zo verschrikkelijk ingenieus in elkaar zat, dat concurrenten niet eens zouden proberen om het na te maken. Een sportdrank die zijn tijd jaren vooruit was.
Weken, nee, maandenlang snuffelde ik in biochemische literatuur. Ik verzamelde fundamentele kennis over de manier waarop het metabolisme omgaat met suikers. Ik las abstracts en artikelen over natuurlijke verbindingen in voedingsmiddelen die ervoor zorgen dat die suikers precies op de plek terecht kwamen waar ze moesten komen. In de spieren dus, en niet in de vetcellen.
Mijn superbe product had om te beginnen een hoge glycemische index, maar niet overdreven hoog. Sportdrankjes met een hoge glycemische index kunnen misschien geen kwaad voor calorieverslindende duursporters, maar krachtsporters hebben meer aan een sportdrank met glycemische index van 60.
Ik vond studies die vertelden dat gallic acid de groei van vetcellen afremt. Een andere stof, resveratrol, deed hetzelfde en joeg het metabolisme omhoog. Bovendien blokkeerde resveratrol het eiwit myostatine in spiercellen. Hoe minder myostatine er in spiercellen actief is, hoe harder groeien ze.
Spiercellen hebben tijdens inspanning de neiging om hun eiwitten af te breken en om te zetten in glucose, maar een andere natuurlijke stof - chlorogenic acid - steekt daar een stokje voor.
Om te voorkomen dat cellen het glucose uit mijn ultieme sportdrank opsloegen als brandstof, en dus moesten verbranden, voegde ik er ook syringic acid aan toe. Die natuurlijke verbinding remde de omzetting van glucose in glycogeen. En omdat snel opneembare koolhydraten zorgen voor een ongewenst hongergevoel zat er in mijn formule ook nog ferulic acid. Een natuurlijke eetlustremmer, aldus een dierstudie.
Met de formule in een modieus zwart koffertje toog ik naar Walter, een bevriende ideeenmakelaar voor de voedingsindustrie. Zijn consortium zit achter de helft van alle wezenlijk nieuwe levensmiddelen die de afgelopen vier jaar in jouw buurtsuper zijn opgedoken. In zijn overvolle kantoor klapte ik mijn koffertje op en toonde hem, niet zonder trots, het product van mijn cerebrale acrobatiek.
Tata. De sportdrank die niet dik maakt, het metabolisme verhoogt, spiergroei stimuleert en honger remt. Het einde van de sportdrankenindustrie zoals we die kennen. Het begin van een nieuw tijdp...
'Ik ken dit', zei de ideeenmakelaar.
'Onmogelijk', schamperde ik. 'Er is niks op de markt wat hier zelfs maar op lijkt.'
De makelaar schoof achter zijn laptop en opende de database van zijn bedrijf.
'Walter, ik bezweer het je', zei ik, volledig zeker van mezelf. 'Dit wordt de nekslag voor AA. Dit wordt het einde van Gatorade.'
'Ik ben bang van niet', mompelde Walter. Toen hij had gevonden wat hij zocht, draaide hij het scherm zodat ik goed kon zien wat hij had gevonden. Daar stond mijn formule.
'Dit is fraude', stamelde ik.
'Dit is een inhoudsanalyse van Red Grape Juice', grijnsde Walter. 'Gewoon rode druivensap, dus.'
En ik merkte dat ik, voor de allereerste keer, onwillekeurig moest knipogen.
J Nutr. 1983 Mar;113(3):546-56; J Agric Food Chem. 2010 Apr 14;58(7):4141-4; Sci STKE. 2004 Jul 27;2004(244):re11.
BerrydeMey.nl, 6 juni 2011.