Deze website gebruikt cookies. Als je wilt weten wat dat zijn, en wat voor consequenties dat heeft, klik dan hier. Als je niets van die cookies moet hebben, klik dan hier.

Willem Koert.nl

Nieuw | Over mij | Contact | Blogs

Opgepoetst | 14-8-2018

Rise

Ergens halverwege Rise sluipt de onlangs in een vampier veranderde Sadie Blake (gespeeld door Lucy Liu) door het appartement van de in-slechte vampier Bishop. Die heeft zojuist een dodelijk slachtoffer gemaakt, en Blake glijdt vloekend uit over het gemorste bloed. Alleen al die scene maakt Rise de moeite waard.

Op de poster van Rise staat als ondertitel: Victim - Vampire - Assassin. Die pay off vertelt meteen waarover Rise gaat. Hoofdpersoon Katie Blake is een journalist die zojuist een artikel heeft geschreven over een vampiercultus. Het stelde allemaal weinig voor, concludeerde ze. "Poseurs met tepelpeircings", beschrijft ze de aanhangers van de cultus. Als de leider van de cultus, Bishop, niet gecharmeerd is van het stuk, komt Katie erachter hoe dodelijk het genootschap is. En dat wordt haar fataal.

In een mortuarium komt Blake weer tot leven. Ze heeft geen spiegelbeeld meer en ontdekt dat ze een vampier is geworden. Ze wil voorkomen dat de cultus nog meer slachtoffers maakt en besluit wraak te nemen.

Om op krachten te blijven heeft Blake bloed nodig. Als ze overnacht in een opvanghuis voor daklozen drinkt ze een hoestende zwerver leeg. Later doodt ze een lifter. Het zijn die scenes van de worsteling van Blake met zichzelf, waarin Blake overdekt met bloed kokhalst en huilt tegelijkertijd, die het beste blijven hangen. Het klinkt misschien vreemd, maar ze maken van Rise een sympathieke vampierfilm.

Vampiers zijn tegenwoordig chique. Ze hebben stijl en klasse. Ze zijn supersterk, bijna onkwetsbaar, verleidelijk en sensueel. In de moderne vampierfilms vereenzelvigen we ons niet meer met hun slachtoffers, maar met hun moordenaars. De vampierdoders, die het tegen het kwaad opnemen, hebben ook vaak iets onhandigs, iets lulligs. De moderne vampierfilm past in de emotionele gemakzucht van dit tijdvak, waarin we onze gevoelens, hoe abject ze ook zijn, op een voetstuk zetten en onze innerlijke demonen omarmen. Oook en juist als we ze kritisch zouden moeten bevragen, en beter zouden kunnen bestrijden.

Je zou door de verheerlijking van vampiers in films bijna vergeten waaraan het zuigend gespuis zijn wonderbare vermogens te danken heeft: aan de levenskracht die ze van hun slachtoffers ontnemen. Rise is misschien geen cinematografisch meesterwerk, maar hij brengt dat element weer terug. Terwijl Rise de onwillige vampier Sadie Blake menselijk maakt, maakt de film tegelijkertijd vampiers weer eng. Zoals het hoort.

Phantasmagorium, 1-5-2008.

Gemaakt in Kladblok. WordPress is voor mietjes.