Deze website gebruikt cookies. Als je wilt weten wat dat zijn, en wat voor consequenties dat heeft, klik dan hier. Als je niets van die cookies moet hebben, klik dan hier.

Willem Koert.nl

Nieuw | Over mij | Contact | Blogs

Opgepoetst | 13-8-2018

The Forsaken

Gisteren gezien op TV. Of was het eergisteren? The Forsaken. Een vampierfilm uit 2001. En wat een afknapper.

The Forsaken vertelt het verhaal van Sean, die in het dagelijks leven zijn geld verdient door trailers van slechte horrorfilms te maken, en op reis gaat naar zijn zus in Florida. Op die reis ontmoet hij Nick. Nick, zo verneemt Sean, is een vampierjager. Een paar jaar geleden werd Nick gebeten door een vampier, en sindsdien is Nick bezig zelf ook in een vampier te veranderen. Hij vertraagt het proces door Aidsmedicijnen te slikken. Die remmen het virus dat mensen verandert in bloedzuigers.

Behalve Nick ontmoet Sean een rondreizende groep vampiers, die dorstend naar bloed de snelwegen afschuimen. Nick en Sean vinden een jonge vrouw, die gebeten is door de vampiers. Ze proberen haar te helpen, maar de vrouw bijt Sean daarbij in zijn hand.

Nick vermoedt dat de groep vampiers hemzelf ooit gebeten heeft. Door de vampiers te doden kan hij voorkomen dat het virus hem definitief overneemt - en tegelijkertijd voorkomen dat ook Sean en de vrouw in bloedzuigers veranderen. De twee mannen - de vrouw ligt het grootste deel van de film laveloos op de achterbank van de auto - besluiten de handen ineen te slaan.

Het klinkt slap, en dat is het ook. The Forsaken hangt van clichees aan elkaar. De vampiers hebben een halfmenselijk hulpje als bediende, die de bloedzuigers overdag rondrijdt. Meestal liggen de bloedzuigers dan onder de achterklep, en communiceren telepathisch met hun chauffeur. De dames en heren bloedzuigers overvallen een groepje feestgangers in de woestijn, die zich op dat moment vermaken met bier, harde muziek en vuurwapens. De vampiers nodigen zichzelf uit - en je voelt al aan je wijwater wat er daarna gebeurt.

Het is allemaal al veel vaker gedaan, en beter ook. In Near Dark bijvoorbeeld, een majestueuze vampierfilm uit 1987. De muziek, de decors en ook de verhaallijn van The Forsaken doen vermoeden dat de makers van het ding uit 2001 heel goed naar Near Dark hebben gekeken.

Op YouTube kun je Near Dark nog vinden. In stukjes, dat wel, maar dan nog spat Near Dark van het scherm. De muziek van Tangerine Dream is duister, het verhaal is macaber maar origineel. Near Dark is tijdloos.

Phantasmagorium, 29-4-2008.

Gemaakt in Kladblok. WordPress is voor mietjes.