Deze website gebruikt cookies. Als je wilt weten wat dat zijn, en wat voor consequenties dat heeft, klik dan hier. Als je niets van die cookies moet hebben, klik dan hier.

Willem Koert.nl

Nieuw | Over mij | Contact | Blogs

Opgepoetst | 13-8-2018

Demons

Whoa. Klikkend op YouTube vond ik per ongeluk de stokoude Italo-horrorfilm Demons. Een pulpfilm? Jazeker. Maar dan wel van de kwaliteit die in 1985 nog zo gewoon was. Demons is edelpulp.

Demons vertelt het verhaal van een groep mensen die door een griezelig gemaskerd heerschap zijn uitgenodigd om gratis en voor niks een film te mogen bekijken in de Berlijnse bioscoop Metropol. Metropol is zojuist, na een ingrijpende renovatie en jaren van leegstand, heropend.

In de lobby van de bioscoop hangt een zilveren duivelsmasker. Een vrouw die het masker in een melige bui opzet schramt zichzelf. Als ze tijdens naar de WC gaat en voor de spiegel staat verandert de schram op haar wang in een kloppende etterbuil. Als die openbarst en de pus om haar heen sproeit verandert de vrouw in een demon. In een hongerige demon.

Als demonen mensen bijten, veranderen die ook in een demon. Binnen de kortste keren is de Metropol van een bioscoop veranderd in een slagveld, waar steeds meer demonen steeds minder doodsbange bioscoopbezoekers naar het leven staan. De bezoekers kunnen niet ontsnappen. Alle deuren en ramen blijken ineens te zijn dichtgemesteld.

Hoogtepunt van Demons is de scene waarin een van de laatste overlevenden op een motor inrijdt op het opdringerige en schuimbekkende demonengespuis, en onderwijl met een samouraizwaard energiek om zich heen hakt. Zo weet hij voldoende tijd te rekken tot de reddingscene, waarin een neergestorte helicopter dwars door het dak van de bioscoop lazert. Door het gat ontsnapt hij naar buiten. Samen met de heldin van het verhaal.

Gered. Op het laatste nippertje. Boy meets girl. Boy saves girl. Precies zoals het hoort.

Ehm. Niet echt. Halverwege de film slaagde een demon naar buiten te komen - met enige hulp van een stel cokesnuivende jongelingen die op de vlucht waren voor de politie. Saillant detail: de jongens hadden hun witte poeder verstopt in een rood-wit blikje frisdrank, met een naam die wel een beetje aan die van het witte poeder doet denken. En tegen de tijd dat onze held en heldin zijn ontsnapt aan de demonische verschrikkingen is de wereld buiten de bioscoop inmiddels veranderd in een onaangenaam oord waar - jelui raadt het al - demonen zich tegoed doen aan mensenvlees.

Ach ja. Je kunt niet alles hebben.

Phantasmagorium, 30-4-2008.

Gemaakt in Kladblok. WordPress is voor mietjes.