Deze website gebruikt cookies. Als je wilt weten wat dat zijn, en wat voor consequenties dat heeft, klik dan hier. Als je niets van die cookies moet hebben, klik dan hier.

Willem Koert.nl

Nieuw | Over mij | Contact | Blogs

Opgepoetst | 13-8-2018

Cloverfield

Stel je voor: je loopt rond op een afscheidsfeestje van een vriend met een videocamera. Ze hebben je gevraagd een videoverslag te maken. Je vriend, die over een paar dagen vertrekt naar het buitenland, krijgt de CD met je verslag mee als herinnering. Je filmt hoe je vrienden alsmaar dronkener worden, je vraagt ze of ze een persoonlijke boodschap willen inspreken - en dan valt het licht uit. Je weet het nog niet, maar zojuist is de Aarde overvallen door wezens van een andere planeet.

Dat is het idee achter Cloverfield. Je kijkt naar haastig opgenomen, schokkende beelden, die in de verte doen denken aan Blair Witch Project. Heel erg in de verte. Cloverfield is een professioneel gemaakte film, compleet met bevredigende special effects. De film is niet te vergelijken met een no-budgetproductie als Blair Witch Project.

De hoofdrol in Cloverfield is weggelegd voor een buitenaards monster van immense afmetingen, dat tussen de wolkenkrabbers rondloopt en mensen snackt alsof het borrelnootjes zijn. Het ding is een goedaardige lobbes, vergeleken met de parasieten die hij met zich meedraagt, en die in mensen hun eitjes deponeren.

De man die in Cloverfield de camera hanteert heet Hud Platt. Hij ontsnapt met een paar vrienden en de camera uit het gebouw waarin het feest plaatsvond. New York, de stad waarin de film zich afspeelt, is veranderd in een chaos. Mensen rennen in paniek door de straten, soldaten proberen buitenaardse monsters te bestrijden, maar hebben weinig succes. Hud doet verslag van de pogingen van de vriendengroep om uit het door buitenaardsen belegerde New York te ontsnappen.

Cloverfield loopt slecht af. Het videoverslag laat zien hoe het genootschap slinkt. De laatste overlevenden sterven als het leger in een wanhoopsdaad probeert de aliens te vernietigen met een zwaar bombardement. Maar dat wil niet erg lukken, zo suggereert Cloverfield. Als de credits over het scherm rollen hoor je een geluidsfragment dat zegt: "It's still alive".

Je kunt Cloverfield beschrijven als een kruising tussen War of the Worlds en Blair Witch Project. Die vergelijking doet geen recht aan War of the Worlds. Die film laat je voelen hoe het is om als mens onttroond te worden door een buitenaardse, verder ontwikkelde beschaving, die met ons hetzelfde voorheeft als wij destijds voorhadden met - ik noem maar wat - de dodo, de indiaan en de panda. Cloverfield roept die emotie, ondanks zijn aan reality shows ontleende format, niet op. Daarvoor dwingt de film je teveel in de rol van voyeur. Je leeft niet echt met Hud en zijn vrienden mee. Diep in je hart verlekker je je aan hun ondergang.

Phantasmagorium, 16-7-2008.

Gemaakt in Kladblok. WordPress is voor mietjes.