|
| |
|
| |
|
|
|
Opgepoetst | 13-10-2020
Raw Deal | Is het afgelopen met de anabolenhandel op internet?
Het begint er op te lijken dat op het internet de dagen van vrijheid-blijheid zijn afgelopen. Voor de anabolen-scene, tenminste. De tijd dat clandestiene werkplaatsen via het internet probleemloos grondstoffen voor hun anabole steroïden inkochten is voorbij. De tijd dat gebruikers via het internet zonder problemen aan spullen konden komen misschien ook.
Een stapeltje CD's met mailuitwisselingen. Verschrikkelijk veel mails. Dat is wat Helmut Z, die nu werkt als zelfstandig adviseur in Brussel, twee jaar geleden op een maandagmorgen op zijn bureau vond.
'Toen werkte ik nog in Bonn, voor de Duitse overheid', zegt Helmut, die liever anoniem wil blijven. 'Ik analyseerde gegevens die voor de politie belangrijk zijn. In mijn werk kwam ik wel eens vaker dingen tegen waarvan mijn hart sneller ging slaan, maar dit stapeltje CD's was wel erg intrigerend.'
De mails gingen over anabole steroïden. Volgens een toelichting kwamen ze uit de VS, waar toen nog George Bush in het Witte Huis zat. Op de CD's stonden mailtjes uit Duitsland waarin Duitse staatsburgers anabolen kochten. Mensen kochten ampullen en pillen voor eigen gebruik, maar sommige mails gingen over de aanschaf van partijen anabolen in poedervorm.
'Dat waren dus slimmerds die zelf een anabolenfabriekje waren begonnen', zegt Helmut. 'Ze mengden hun anabolen met olie, stopten die in flesjes en brachten die aan de man. Of ze draaiden er zelf pillen van. Het was voor ons verdraaid moeilijk die werkplaatsen aan te pakken. Want hoe onderschep je nou een zak met stanozolol in poedervorm? Of een blik met boldenonpasta? Je kunt dus wel raden wat er gebeurde toen we de CD's van de Amerikanen kregen. We hebben heel wat van die fabriekjes kunnen oprollen.'
En dat gebeurde niet alleen in Duitsland. 2007 was het jaar van de grote actie tegen het anabolenmilieu die de Amerikaanse DEA Raw Deal had gedoopt. In de herfst van dat jaar ontmantelden agenten in de VS tientallen illegale operaties, die met Chinese grondstoffen preparaten met anabole steroïden, groeihormoon, insulines, antioestrogenen, afslankmiddelen en andere dopingmiddelen produceerden. Op dit moment lopen in de VS de laatste rechtszaken tegen mensen die tijdens Raw Deal zijn opgepakt. Agenten pakten alleen al in de VS zo'n tweehonderd mensen op.
Elk land waarmee de VS betrekkingen onderhield kreeg CD's. Duitsland kreeg ze, net als België, Denemarken, Groot-Brittannië, Nederland en Australië. En op die CD's stond voor de politiediensten een schat van informatie over het nationale anabolenmilieu, inclusief namen, bankgegevens en IP-adressen. In de maanden nadat de CD's binnenkwamen bij politiediensten zouden wereldwijd kranten schrijven over honderden arrestaties. Overal werden producenten opgepakt.
'Aan de ene kant waren we blij met de CD's', zegt Helmut.
'We konden organisaties oprollen die al jarenlang door onze vingers glipten. Maar we waren ook verbaasd dat dit zomaar kon. Dat privacy op internet niet bestaat, dat wisten we. Als je van de ene naar de andere website surft, dan kunnen webmasters je volgen door cookies die ze op je harde schijf hebben gezet. Maar dat Amerikaanse overheidsdiensten het mailverkeer van onze landgenoten aftappen, daarbij voelden we ons toch wel ongemakkelijk. Hoe hadden ze dat voor elkaar gekregen? We vroegen ons af wat de Amerikanen nog meer uitspoken op het web. Als onze burgers, onze zakenmensen, onze politici en onze bestuurders met elkaar mailen, lezen de Amerikanen die mailtjes dan ook?'
Als je de anabolenzaken aan de overkant van oceaan volgt, dan ben je misschien geneigd om die vraag met 'ja' te beantwoorden.
Nog nooit eerder konden de Amerikaanse autoriteiten zoveel uitlopers van zoveel organisaties in één keer oprollen. Als de DEA, de Amerikaanse nationale politiedienst voor anabolen, medicijnen en drugs, een clandestien anabolenfabriekje oprolde, dan gebeurde dat meestal nadat een oplettende postbeambte een verdacht pakje ontdekte, het openmaakte en anabolen ontdekte, en daarop de DEA en de federale politie alarmeerde. De agenten zochten uit waar het pakje vandaan kwam, en rolden de werkplaats op.
Einde oefening.
Als de DEA Ray Ross, de man achter het destijds ook in Europa bekende Samar Labs, een jaar eerder op het spoor was gekomen, dan hadden de agenten bij hem aangebeld, hem in de boeien gesloten, zijn huis in het Amerikaanse Aberdeen doorzocht en hem voorgeleid voor de rechter. Maar omdat de DEA Ross pas tijdens Raw Deal met een bezoek kwam vereren, gingen de agenten rigoureuzer te werk.
Ross was niet alleen de man achter Samar Labs, maar produceerde ook voor een ander ondergronds anabolenfabriekje, het in Las Vegas gevestigde GA Labs. De grondstoffen voor de producten kwamen met de post uit China. De kopers van de clandestiene anabolen van beide bedrijven waren bezoekers van het door beide labs opgezette messageboard steroidsuperboard.com.
Wie bestelde, maakte geld over op de rekening van Goran Crnila, een Bosniër die woonde en werkte in Thailand. Crnila was de boekhouder van de organisatie. Hij zorgde ervoor dat een Chinese producent Samar Labs grondstoffen leverde. Een ingewikkelde constructie, maar hij zorgde ervoor dat de Amerikaanse overheid geen grip op de organisatie kon krijgen.
Tot 2007. Agenten vielen gelijktijdig binnen in de werkplaatsen van Samar Labs en GA Labs, bevroren de rekeningen die de organisatie had lopen, haalden de messageboard van het internet en konden zelfs de Bosnische Cnrila in de boeien sluiten. Hoe de Amerikanen dit succes hadden kunnen boeken, werd duidelijk toen de zaak voor de rechter kwam. De Amerikaanse overheid had elk mailtje in handen dat de mannen elkaar, hun klanten en hun leveranciers hadden gestuurd. Dat de mannen hun mailtjes hadden versleuteld met cryptische programma's had geen verschil gemaakt.
Tijdens een persconferentie deed Rusty Payne, de woordvoerder van de DEA, geheimzinnig over de manier waarop de overheid de mailberichten in handen had gekregen.
'We kunnen niet vertellen hoe die technologie heet, of hoe hij werkt', zei hij. 'Maar we kunnen alle elektronische communicatie van deze heren onderscheppen. We kunnen zelfs de mailtjes lezen die ze aan hun klanten sturen, en de mailtjes die hun klanten aan hen sturen. Normaliter laten we de klanten van anabolenleveranciers lopen, maar met deze technologie hebben we ze stuk voorstuk in beeld. We kunnen nu moeiteloos de mails van honderdduizenden mensen volgen.'
Wat zou die technologie kunnen zijn? Hoe zouden de Amerikanen aan hun mailtjes zijn gekomen?
Sommige internetexperts waren niet verrast over de uitlatingen van de DEA-woordvoerder. Zij moesten meteen denken aan geruchten over het Echelonproject. Dat is een samenwerkingsverband tussen de geheime diensten van Australië, Canada, Nieuw-Zeeland, Engeland en de VS, dat probeert om berichten uit de ether en het web te plukken die voor de veiligheid van die landen van belang zijn. Volgens geruchten zouden de geheime diensten ondertussen onderzeese kabels aftappen, of via satellieten het internetverkeer afluisteren.
Kennelijk hadden de Amerikanen de Echelontechnologie gebruikt om de wereldwijde handel in anabolen een slag toe te brengen.
Voer voor samenzweringsdenkers, die theorie, maar waarschijnlijk is hij niet waar. Als het mogelijk is al het internetverkeer af te tappen en de anabolenhandel lam te leggen, waarom gebeuren er dan nog zoveel misdaden via het internet? Hoe negatief je ook over anabolen denkt, er gebeuren veel ergere dingen op het internet dan handel in anabolen.
Geen enkele overheid, geen enkele politiedienst en geen enkele agent, die zo'n technologie in handen heeft, zou makers van kinderporno hun gang laten gaan en in plaats daarvan handelaren in spierversterkers achterna gaan. Of niet ingrijpen als religieuze fanaten bespreken hoe ze met met gekaapte vliegtuigen wolkenkrabbers in vliegen. Of rustig achterover leunen als mensen via het internet hoogradioactief materiaal kopen. Of niks doen als een tiener live voor een webcam zelfmoord pleegt. En zolang die dingen gewoon doorgaan, kun je ervan uitgaan dat overheden niet over onze schouders kunnen meekijken naar wat we uitspoken op het internet.
In het najaar van 2007, enkele maanden nadat Raw Deal was uitgeraasd en honderden producenten van anabolen wachtten op hun berechting, onthulden internetactivisten een veel waarschijnlijker manier waarop de DEA zijn mailtjes in handen had gekregen. De activisten baseerden zich op materiaal dat was gebruikt in een rechtszaak tegen Osoca Laboratories, ook een ondergrondse anabolenproducent.
Osoca Laboratories was het bedrijfje van Tyler Stumbo. De DEA kreeg hem in het vizier via de board bodybuildingclassifieds.com, waar Tyler onder een valse naam zijn zelfgemaakte producten verkocht.
Tyler gebruikte een mailadres van het Canadese Hushmail. Als je mailtjes verstuurt vanuit Hushmail, dan kunnen mensen die alleen lezen als jij dat wilt. Tenminste, dat zegt Hushmail. Veel sleutelfiguren in het anabolenmilieu namen een hushmailaccount omdat ze dachten dat de overheid die niet kon kraken. Fout gedacht.
Omdat de DEA Tyler wilde arresteren, nam het agentschap contact op met Hushmail en bracht het bedrijf op de hoogte van het onderzoek naar Osoca Laboratories. Hushmail stuurde de DEA daarop een CD met alle mailtjes die Osoca Laboratories had verstuurd. Zo kreeg de DEA alle mails in handen die het bedrijfje had verstuurd naar zijn klanten, plus de mailtjes van Osoca naar de Chinese grondstoffenleverancier GLP.
'Wij willen met onze dienst mensen beschermen tegen hackers', zei Brian Smith, de eigenaar van Hushmail. 'Wij zorgen ervoor dat hackers niet 1-2-3 je account kunnen kraken zodat je privéleven op straat ligt. Maar we willen niet dat klanten onze dienst gebruiken voor dingen die volgens de Canadese wet niet mogen. Als agenten ons kunnen laten zien dat jij iets doet wat illegaal is, dan geven wij ze alle gegevens die ze willen. En nee, daarvoor hoeven de agenten niet eerst naar de rechter te gaan. We geven ze meteen alles wat ze willen hebben.'
Verzoeken van overheidsdiensten om gegevens te overhandigen krijgt Hushmail geregeld, zegt Smith. 'Maar we gaan niet op alle verzoeken in', zegt hij.
Maar op een aantal verzoeken dus ook wel. Er waren veel, heel veel clandestiene producenten van anabolen die Hushmail gebruikten.
De geheimzinnige technologie, waarmee de Amerikaanse overheid het mailverkeer van enkele honderden anabolenproducenten in handen kreeg, was waarschijnlijk verrassend eenvoudig. Agenten achterhaalden via messageboards de mailadressen van handelaren en stapten daarmee naar Hushmail, Hotmail of hoe de betreffende maildienst ook mocht heten. Die maildiensten gingen door de knieën en gaven de agenten wat ze wilden hebben.
Ergens zijn de ontwikkelingen rond Hushmail een opluchting. Als je niets illegaals doet, gaat Big Brother niet na wat je allemaal uitvoert op het internet. Maar als je je op het internet bezighoudt met anabolen, is er sinds Raw Deal wel degelijk iets veranderd. De tijd dat je zorgeloos je gang kon gaan is voorbij.
Referenties
Seattle Post-Intelligencer October 29 2007; Seattle Post-Intelligencer October 29 2007; Wired 7 November 2007; AFP 28.9.07; China Daily 2007-08-30; Washington Post 9/24/2007; ESPN 09/24/2007; Houston Chronicle Sept. 25 2007; Hartford Courant September 25 2007; Columbia Missourian September 24 2007; iSteroids.com Newsletter Issue-2 July 26 2007.
Sport & Fitness, maart 2010.