Deze website gebruikt cookies. Als je wilt weten wat dat zijn, en wat voor consequenties dat heeft, klik dan hier. Als je niets van die cookies moet hebben, klik dan hier.

Willem Koert.nl

Nieuw | Over mij | Contact | Blogs

Opgepoetst | 10-9-2018

Foute veganisten

Toen ik las over het bezoek dat Kees Pette, de directeur van de zuivelorganisatie NZO, heeft mogen ontvangen, was ik weer helemaal terug. De jaren tachtig, deels doorgebracht in een links-alternatieve kolonie waar iedereen vegetarier of veganist was. Buiten liepen de geiten, overal lagen uitwerpselen en binnen zaten de vliegen. En als het regende moesten de geitjes zelf ook naar binnen. Natuurlijk.

Een week geleden kwamen twaalf halfnaakte demonstranten Kees Pette ter ere van de Wereldveganistendag inpeperen hoe gemeen de zuivelindustrie wel niet is. Ze hadden in een parodie in de huidige zuivelcampagne 'Je Lijf Schreeuwt Om Zuivel' hun lichamen beschilderd met leuzen als 'Het Kalfje Schreeuwt Om Zuivel, Niet Ons Lijf'. Dat mensen de melk van de koetjes stalen, dat was schandalig.

Ik mag hopen dat Kees, samen met een paar potige collega's, de demonstranten met enig passend geweld uit het gebouw heegt geknikkerd. Dat is de beste manier om met dit soort betweterige types om te gaan, sprak de columnist van Voedingsmiddelen Industrie verbitterd.

Veganisten en andere dierliefhebbers hadden in mijn hippiedorp de overhand. Vandaar de zooi. Wie geitjes opsloot was een fascist. 'Laat die beesten lekker lopen. Ze doen toch niemand kwaad?'

Dat was waar. Maar ze stonken wel en ze verspreidden ziekten. Een medebewoner kreeg een merkwaardige aandoening waarbij zijn huidkleur veranderde, zijn lever opzwol en hij blaasjes kreeg aan de binnenkant van zijn mond. Soms spatte er eentje open, en dan droop er een gele vloeistof uit. 'Maltezer Bek-rot', zei de Encyclopedie van Dierziekten uit 1961 die bij ons op de WC lag. In de Encyclopedie van Humane Ziekten konden we het niet meer opzoeken. Die hadden de geitjes opgegeten.

De dissidenten in het barakkenkamp, waartoe ikzelf behoorde, zwegen. Wij baden in stilte dat de ondieren op een mooie dag de weg zouden oplopen, en verpletterd zouden worden door een vrachtwagen.

Ik heb het er een paar jaar uitgehouden. Toen vertrok ik, ziek van de stank en de linkse betweterigheid. Niet zo gek veel later kwam Volkert van der Graaff, de moordenaar van Pim Fortuyn, in het kamp wonen, in een barak die zich twee, drie steenworpen van de mijne bevond.

Hij had het er uitstekend naar zijn zin.

Voedingsmiddelen Industrie, 11 november 2005.

Gemaakt in Kladblok. WordPress is voor mietjes.